Trainer Bruno Remaut is vol lof over 'zijn' Dadizele

Volleybal is de rode draad door het leven van Bruno Remaut. Naast trainer van Dynamivo Dadizele maakt hij zich ook meer dan verdienstelijk als jeugdcoördinator en jeugdtrainer bij VT Diksmuide. 'Ik kan niet zonder volleybal.' Fons Vandewynckele

Na twee promoties op rij kwam Dynamivo Dadizele dit seizoen met eerder bescheiden ambities aan de opslag. Kersvers trainer Bruno Remaut werd gevraagd om de ploeg in eerste divisie te houden. Met een voorlopige negende plaats is de Diksmuidenaar goed op weg om het bestuur op de wenken te bedienen.

'Wij kregen onlangs goed nieuws van de bond', zegt Remaut. 'Er zijn slechts drie dalers in plaats van de vooropgestelde vier. Het zou dus al heel slecht moeten lopen om alsnog te degraderen. Na twee seizoenen van euforie moest mijn ploeg deze competitie weer leren omgaan met verlies en dat bleek aanvankelijk moeilijk. Niet toevallig omdat ik twee belangrijke pionnen kwijt speelde. Lien Vandermeersch vertrok naar Avelgem, Lisa Theuninck moest wegens zwangerschap afhaken. We hadden het vooral lastig om terug te vechten en ook met lange rally's hadden wij het moeilijk. Intussen hebben wij een grote stap voorwaarts gezet en is vooral onze mentale weerbaarheid er een flink stuk op vooruitgegaan.'

Dadizele ademt ambitie uit en bruist van enthousiasme. 'Dynamivo is hot', weet Remaut. 'Het is een mooie club met een hard werkend bestuur en een schitterende achterban. Bovendien wil de club het liefst werken met meisjes uit de eigen jeugdwerking. Ik heb voorgesteld om de betere talenten meerdere malen te laten meetrainen met de ploeg die net hoger speelt. Enkel op die manier kunnen ze hun grenzen verleggen en beter worden. Vooral tot hun achttiende kunnen jongeren veel progressie boeken. Eenmaal ze met hogere studies beginnen, hebben ze vaak te weinig tijd om bij te trainen. En zoals in iedere sport kan je enkel door hard te werken eruit halen wat er in zit.'



Bruno Remaut (links): 'Vooral de mentale weerbaarheid van mijn speelsters is sinds de competitiestart er flink op vooruitgegaan.'

NIET TERUG NAAR TWEEDE .

1STE DIVISIE B VROUWEN
Bruno Remaut - Dynamivo Dadizele ‘We hebben nood aan een klinkende zege'

Dynamivo Dadizele zette het nieuwe seizoen veelblovend in met een 3-0 zege tegen Zuun en ook op Waregem werd met 2-3 gewonnen. En dat was het dan. Vorig weekend leed Dadizele op staartploeg Lennik een pijnlijke 3-0 nederlaag.

Trainer Bruno Remaut was er het hart van in. ‘Die ploeg was nochtans te pakken', zegt de Diksmuidenaar. ‘Maar bij ons draaide het van geen kanten. Iedereen lag overhoop met zichzelf, de foutenlast was enorm. Ik mis op het terrein iemand die in de minder goede periodes kan bijsturen.

‘Het is duidelijk te zien dat mijn ploeg de jongste jaren de successen opstapelde. De meisjes zijn het verliezen verleerd en kunnen niet meer terugvechten bij achterstand. Aan inzet en goede wil is er nochtans geen gebrek. Ook op training wordt er goed gewerkt. Maar tijdens de wedstrijden missen we wilskracht en gedrevenheid. Zodra we op achterstand komen, gaan de kopjes naar beneden. Op het mentale vlak zijn we broos', beseft de Dadizeelse trainer.

‘De enige remedie om er opnieuw met vertrouwen en lef tegenaan te gaan, is een klinkende zege. En liefst laat die niet lang meer op zich wachten. Komend weekend moeten we het gaan opnemen tegen Kemzeke-Stekene. Bij winst krijgen we aansluiting, bij verlies wordt de kloof alleen maar groter', weet Bruno Remaut.

D. Vandermeersch -  ‘Promotie naar eerste is een vergiftigd geschenk'
1STE PROVINCIALE
 
Na vier wedstrijden moet Dadizele het nog steeds zonder zege stellen. Zelfs een set winnen was Dynamivo nog niet gegund. Hoe moet een trainer zich daarbij voelen? ‘Alleszins niet goed', antwoordt Dirk Vandermeersch. ‘Dadizele wist niet meer wat verliezen was. In drie seizoenen ging het regelrecht van vierde naar eerste provinciale en dit met bijna dezelfde kern. Maar de laatste promotie ervaar ik als een vergiftigd geschenk. We wegen te licht om in eerste provinciale een vuist te kunnen maken. Zelfs tegen ploegen uit de rechterkolom van de rangschikking, vallen we te licht uit. In iedere wedstrijd moeten we de wet van de sterkste ondergaan. We wisten dat we voor een moeilijk jaar stonden, niet dat het een onmogelijke opdracht ging worden.

‘Ik kan mijn speelsters niks verwijten. De meisjes doen meer dan hun best. Op training en tijdens de wedstrijden is er voldoende inzet, maar alleen daarmee kunnen we het niet redden. Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat dit een goede leerschool is, maar dat is het niet. Als je iedere week moet vechten tegen de bierkaai, word je er op de duur moedeloos van. Ik moet voortdurend de meisjes blijven oppeppen en dat is niet simpel. Het belooft een heel moeilijk en zwaar seizoen te worden. Gelukkig is het bestuur voldoende realistisch en legt het geen enkele druk op mijn schouders', aldus Dirk Vandermeersch.